حذف زودهنگام ایران، بیش از آنکه نتیجه بازیهای جام جهانی باشد، محصول مجموعهای از تصمیمهایی است که از ماهها قبل گرفته شد؛ سیاستهایی که امروز باید درباره آنها پاسخ داده شود، نه اینکه زیر سایه کلیشههایی مثل «همه تلاش کردند» یا «فوتبال همین است» که از زبان قلعهنویی بارها و بارها شنیدیم، پنهان بماند.
اکرت چرا و به چه دلیل؟
اولین پرسش به دنیس اکرت برمیگردد؛ بازیکنی که دعوتش از همان روز نخست با اما و اگرهای فراوان همراه بود. گفته میشد با حضور این بازیکن قرار است کیفیت متفاوتی به خط حمله اضافه شود، اما در نهایت حتی یک دقیقه هم برای تیم ملی بازی نکرد. سؤال این است اگر قرار نبود در برنامههای فنی کادر قرار بگیرد، اساساً چرا دعوت شد؟ چرا سهمیه ارزشمند جام جهانی به بازیکنی رسید که نه فرصت بازی پیدا کرد و نه توانست کمکی به تیم ملی بکند؟ آیا بهتر نبود این فرصت نصیب بازیکنی مانند امیرحسین محمودی میشد تا هم تجربهای بزرگ بدست آورد و هم سرمایهای برای آینده فوتبال ایران باشد؟
از مصدومیت چشمی چه خبر؟
ابهام دوم، روزبه چشمی است. همه میدانستند او با مصدومیت دستوپنجه نرم میکند. حتی پیش از دیدار با مصر خبر بازگشتش به تمرینات گروهی منتشر شد، اما وقتی در آن مسابقه نیز مانند دو بازی قبلی نیمکتنشین ماند، مشخص شد آن خبر فاصله زیادی با واقعیت داشته است.
پرسش ساده است؛ اگر چشمی آماده نبود، چرا در فهرست نهایی قرار گرفت؟ آیا حضور یک بازیکن مصدوم، منطقیتر از دعوت از امید نورافکن آماده بود؟
پیرمردهای بیآزار
فهرست ابهامها به همین جا ختم نمیشود. دعوت از علیرضا جهانبخش نیز از همان ابتدا محل بحث بود. بازیکنی که طی یک سال گذشته نه در باشگاهش جایگاه ثابتی داشت و نه از نظر فنی روزهای درخشانی را پشت سر گذاشت، حتی مدتی هم بدون تیم بود. با این حال، او در فهرست نهایی قرار گرفت و این موضوع موجب شد بازیکنان آمادهتری مانند حسیننژاد از حضور در بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان محروم شوند. آیا معیار انتخاب، آمادگی روز بود یا صرفاً نام و سابقه؟ در همین میان، حضور احسان حاجصفی نیز پرسشهای بسیاری را ایجاد کرده است. اینکه چه طور حاجصفی به فهرست نهایی تیم ملی میرسد و جوانترها که میتوانند آینده فوتبال ایران باشند، از لیست جا میمانند سؤالی است که قلعهنویی باید در مقابل آن پاسخگو باشد.
نظر شما